و يا درگيرى با منافع هر گروهى اعمال خواهد نمود . طلحه و زبير گرچه طرفدارانى در كوفه و بصره داشتند ولى اين امر بر ايشان محقّق بود كه ياراى جمع‌آورى حمايت مقابله با على ( ع ) را ندارند . و از اينرو اولين كسانى بودند كه سوگند بيعت با آن حضرت را بجا آوردند . مردم مدينه همراه با انبوه عظيمى كه در مركز حاضر بودند ، على ( ع ) را به عنوان خليفه اعلام نمودند . ( 31 ) با اين انتخابات على ( ع ) تنها نامزدى شد كه در انتخابش اكثريت بزرگى از جامعه شركت فعّالانه داشت . در ميان خلفا او تنها كسى بود كه بخاطر شرايط و محيط ولادتش اصول الهى و دودمانى جانشينى پيامبر در او جمع بود . از ابتداى كار على ( ع ) وارث مسائل بزرگى گرديد كه هيچ يك از اسلافش با آنها مواجه نبودند . مروان بن حكم ، منشى عثمان ، همراه با اعضاء طايفه بنى اميه ، به شام فرار كرد تا به معاويه ملحق شوند و پيراهن خون‌آلود عثمان و انگشتان نائله بيوهء خليفهء مقتول را به منظور استفاده تبليغاتى به همراه بردند . از آن پس فرياد انتقام مرگ عثمان و مبارزه تبليغاتى مداوم عليه على ( ع ) برخاست . قتل عثمان تنها يك سوء قصد ساده‌اى كه فردى به منظور انعكاس شكايتهاى شخصى مرتكب شود ، آن چنان كه در مورد مرگ عمر شد ، نبود . قتل عثمان نتيجهء انقلاب همگانى فقر ، نارضايتى ، سركوبى و مردم محروم عليه استيلاى اقتصادى ، سياسى و فئودالى خاندان قديمى اشرافى بود . مردمى كه انديشهء مذهبى بيشترى داشتند انقلاب كردند تا از ايده‌آلهاى عدالت و مساوات اقتصادى اجتماعى اسلامى كه قرآن كريم تعليم مىدهد و پيامبر آن را اجرا كرد و ابو بكر و عمر هم تا حدى با مواظبت آن را برقرار ساختند پاسدارى كنند . نقش على ( ع ) به صورت ميانجى بين قراء طغيانگر و خليفه نشان مىدهد كه از طرفى آن حضرت خود متوجّه بود كه نهضت مقاومت بر اساس خواسته‌هاى عادلانه و درست بوده است ( و بنابراين از خليفه خواست كه به شكايات آنها رسيدگى كند ) ، در حالى كه ، از سوى ديگر آن حضرت بيشترين كوشش خود را براى حفظ جان خليفه ( عثمان ) از دستهاى تودهء انقلابى نمود . با وجود اين آتش خشونتها زبانه كشيده و مهار آن از دست خارج گرديد و خليفه توسط افراطيون